هوا مهگرفته. خسته و گشنهم. اومدم والمارت خرید سر راه خونه. که بعد برم تا صب کار کنم باز.
هوا که تاریک باشه و مه بگیره حالم عجیب میشه. انگار قایم شده باشم از دنیا. تلگرامو باز میکنم، تمام شعرایی که برام خونده بود رو گوش میکنم. روزیر و بم صداش دقیق میشم و فک میکنم که آخه چطور ممکنه. چطور این صدا داره از اون آدم غریبه با شعر درمیاد؟
دلتنگی تو مه رقیق میشه. اتوبوس میاد. میبندمش و وانمود میکنم هیچی نشده و گوش ندادم اصن صداشو باز.
تو آفیس اینترنا داشتم زیرلب غر میزدم به خودم، هیچ کی هم نمیشنید، یهو دیدم دارم انگلیسی غر میزنم. یهو گفتم «شت. بچه ها من با خودم هم انگلیسی حرف میزنم»
جسی گفت «خواب انگلیسی هم که ببینی اون وقت دیگه میفهمی که تو ماچ شده»
گفتم تو ماچ شده یا درست شده؟
گفت درست چیه؟ نمیدونم. برا احساس خودت میگم.
بعد مریبت گفت باز خوبه همخونهت ایرانیه که فارسیحرف بزنی در طول روز. میتونم تصور کنم چقد فراستریتینگ میشد اگه همه دوروبرت انگلیسی بودن.
وایساده بودم وسط آفیس، یه این حجم همدلی درخواست نشده لبخند میزدم.
درواقع، به پاسخ آتنتیکشون به درخواست عمومیای که هفتهی پیش کرده بودم زیرپوستی.
چشمامو باز کنم، اینا سعیشون اینه که با دوستی کنن. منم که ان بودم نمیدیدم.
چارشنبه هم که بیاد و بره میشینم همهی این هزارتا چیزی که از خودم فهمیدم این چند روز رو مینویسم. که چطور آشتی کردم با خودم و دنیا. و چطور شد که از «میخوام حالم بد باشه و همینه که هست و اصن میخوام تو حال بدم بمیرم» رسیدم به «از فردا روزی یه کار کوچیک خوشحالکننده میکنم. یا برای خودم یا برای یکی دیگه»
بابا عوض شده. یا شاید من عوض شدم. در واقع فک کنم درستش اینه که موقعیتم رو نسبت بهش عوض کردم و در نتیجه انتظاراتم رو.
دیشب ساعت ۹ رسیدن. با وجود دو تا خواهرزادهی کوچک، اوضاع خیلی شلوغ پلوغتر از اون بود که حرف خاصی بزنیم با هم. ۶.۵ صب که پاشدم، اونم پاشد باهام صبونه خورد (نه. بابا هم واقعا عوض شده)
و توی همین بازههای کوتاه، سه بار ازم پرسید که اوضاع زندگیم چطوره و به جوابای کوتاه سرسریم راضی نشد. دفعهی سوم گفت «چرا پس وقتی میگی راضیای اون ورو نگا میکنی؟» و من لال شده بودم از تعجب از اینهمه توجهش به جزئیات رفتارم. آخر سر تا کمی جزئیات نگفتم راضی نشد.
کاپشن میپوشیدم که بیام بیرون از خونه، با یه دست کارت معلمیم رو آویزون میکردم به گردنم و با یه دست اتوبوسو رو موبایلم چک میکردم، دیدم خیره شده بهم. گفتم چیه؟ لبخند زد گفت هیچی.
گفت میخوای برسونمت؟ گفتم نه. تمام سلولهام از درون فریاد میزدن که «وات د هل ایز گوینگ آن؟»
خیلی همه چی عجیبه. نه که متلکهای همیشهشو نندازه و اینا. نه. اما، تعادل جهان خانوادگیم، که تازه پذیرفته بودمش و بهش عادت کرده بودم، داره به وضوح تغییر میکنه. خیلی فاکینگ عجیبه...
