این شبا که میشینیم دور شومینه٬ چایی نبات٬ مامان بافتنی٬ خواهر کندی کراش٬ شوهرش کتاب٬ بابا وررفتن با خواهرزادهی فسقلی٬ من گاهی سه تار گاهی کتاب گاهی نوشیدن صحنه..
این شبا که «همه» هستیم و ناپایداری از سروروش میباره.
این شبا که میتونست برنامهی هر آخر هفته باشه.
این شبا که تکیه به شونهی بابا گاهی. نگاه متعجب خواهر٬ لبخندش٬ یک «وی دید ایت» بی صدای پنهان.
این شبا که خونواده.
شکر.
دراز کشیده بودیم روی تختش. روبه نقاشیاش که به دیواربود کنار عکسهای قدیمی. چند دقیقه قبلش هم را بوسیده بودیم. دوست داشتنش را شروع کرده بودم بی که بدانم.
من موهایم بلند بود. تا کمی پایینتر از شانه. او اما کوتاه. کوتاه کوتاه. میگفت «خیلی وقته موهامو بلند نکردم. از اینفکرای چرتکی. حس میکنم کسایی که موهاشون بلنده جرئت از اول شروع کردن ندارن.. زر مفت..»
خر که نبودم. میفهمیدم پشت اینهمه «زرمفت» و «فکر چرتکی» که با تأکید مصنوعیای میچپاند لای کلمههاش٬ نوک تیز نیزه مرا نشانه گرفته است.
فکر کردم «اینا که زره. ولی اگه اینی که تو میگی رو بشه گفت٬ شاید هم کسایی که موهاشون کوتاهه جرئت ندارن تا یه جای دوری برن و بعد برگردن از اول»
اما حوصلهی نمادپردازی نبود. نمیخواستم اعلام جنگ کنم. (حالا اما میدانم که آن روزها٬ روزهای شروع رهایی از پیچیدگیها و معانی بود)
با خنده دوباره بوسیدمش و گفتم «زر مفتو خب نزن عشقم»
لای بوسیدنم خندید. گفت «زهرمار»
کمی بعدتر٬ من از اول شروع کردم و او تا ته راهی را که میدانست روزی برمیگردد رفت.
جفتمان در یک فرایند چگال و طولانی زنان جنگجو و دیوانهی درونمان را زخم و زیلی کردیم و بعد٬ خداحافظ.
حالا گاهگاهی عکسهای فیسبوکش را نگاه میکنم. موهایش بلند شده. دفعهی آخر که دیدمش ناخنهایش هم بلند بود. لاک صورتی. من؟ پنجشنبهی پیش دوباره کوتاهشان کردم.
هیچکدام از اینها معنی قابل بیانی ندارد. شب بدی است و من دلم برای تمام رفتگانم تنگ.
کاش چیزی شبیه بهشت زهرا برای رفتگان زنده هم وجود داشت.
دریا لازم دارم.
از اون شنا کردنای با بابا. که یواش یواشبریم جلو و ذره ذره کنده شدن رو احساس کنم. که یه جایی یهو ببینم از خودم خالی شدم و تو عظمت دریا گم. که تمام گرهها و سنگینیها برن پایین و من سبک رو آب شناور شم و هیچی دیده نشه جز آبی تیره که وصل میشه به آسمون. و از اینجا کمی بیشتر شنا کنم و برسم به نقطهی رهایی.
یا کویر.
که هی برم جلو و دور شم از همه. برسم جایی که هیچ کس رو نبینم و فقط انحناهای رملها باشه و بنفشابی آسمون دم غروب. دراز بکشم رو شنها و کم کم خودم رو بسپرم به خاک. گرهها دفن شن و وقتی بلند میشم بیوزنی باشه. و باز راه برم و راه برم تا نقطهی رهایی.
هرچیمیکشم از گموگور شدن تو پیچ و خمای خودم میکشم.
باید تا دیر نشده تو یه عظمتی از خودم رها شم..
درحالی که دارم از خستگی میمیرم٬ به لحظه لحظهی مهمونی امشب فک میکنم٬ به اینهمه آدم متفاوت٬ و فکر میکنم منِ بزرگ شده تو یه همچین جمعهایی٬ چرا تعجب میکنم از اینکه دوستام اینهمه با هم فرق د ارن.
خوشگذشت
ته دلم یه چیز کدر هست که از همین لحظه سعی خواهم کرد ندیده بگیرمش
موبایل داره از دستم میفته. از امشب و آدمهاش خواهم نوشت
شب بخیر
یه جزئیاتی هست در زندگی مجردی٬ که آدم هیچوقت فکرشو نمیکنه تا قبل از تجربه کردنش.
مثلاً عادت کردن به سکوت.
خونهی ما اساساً خونهی شلوغیه. تلویزیون معمولا ًروشنه٬ صدای حرف زدم آدمها با هم بلنده (تازه اون موقع که باباهوشنگ زنده بود رسماً داد میزدیم به جای حرف زدن)٬ بابام تلفنی که حرف میزنه داد میزنه٬ مامانم وسط هال میشینه آهنگ گوش میده بلند. حتی بعد از ظهرها هم کسی نمیخوابه که مثلاًسکوت مقطعی برقرار بشه.
خلاصه که من اصلاً تو فضای ساکتی بزرگ نشدم.
بعد ولی توهمین ۹ ماهی که تنها زندگی کردم٬ کاملاً به سکوت عادت کردم. حساسیتم به صداهای ناگهانی و از جا پریدنهام که بیشتر شده هیچی٬ وقتی میام پیش مامانم اینا هم همهش در حال کم کردن تلویزیون و خواهش کردن که یه ذره آرومتر باهام حرف بزنن هستم. بعد مثلاً این خانومی که امروز اومده بود کمک مامانم تمیزکاری و اینا٬ کمشنوا بود. همه باید داد میزدیم که بشنوه.
هی لازم داشتم که برم تو یه اتاقی استراحت بدم به خودم.
عجیبهها. ولی راضیام. ترجیح میدم استاندارد گوش و اعصابم این استاندارد تازه باشه٬ تا این همهمهی مدام خانهی مادرپدری.
یالوم میگه خیلی از (همهی؟) ترسهای ما در زندگی روزمرهمون٬ پردازش شدهی اضطراب مرگن. میگه اضطرابِ «نبودن» برای ما غیر قابل درک و تحمله. ما برای اینکه بتونیم تحملش کنیم٬ تبدیلش میکنیم به ترس. ترسیدن از یه چیزی که «هست». که ازش تصویر داریم و میفهمیمش و لمسش میکنیم.
بعد میگه تو رواندرمانی اگه بتونی این ریشهها رو پیدا کنی و به طرف نشون بدی٬ این آگاهی میتونه به رفع خیلی از ناهنجاریها کمک کنه.
مثلاً؟ ترس از فراموش شدن.
